Her gün mail atardık birbirimize. Ben başlattım bu geleneği. Adına “günaydın maili” dedim.
Bazen öğlen bazen akşam yazdık ama genelde günaydın dedik birbirimize maillerle..
Bir süre o yazmadı bir süre ben yazmadım bir süre karşılıklı yazdık. Maillerimize bakıyorum bir kaç gündür.
Size bir şey göstereceğim. İlkini ben yazdım ikincisi ise onun bana cevabı..


Olmadı ama.. yapamadık. Başka bir zaman başka bir yerde.. başka bir konuyu bahane ettik ve tutamadık birbirimizin elini. Ayrı şehirlerde ayrı yuvalarda acımızın biteceği günü bekliyoruz.
Lakin aklımda tek bir soru var;
Ben yarın bir gün çocuğuma “pes etme” “verdiğin sözün arkasında dur” “asla inancını ve umudunu kaybetme” derken, bunu hangi yüzle yapacağım?
Ya da Fazlı.. Bunu nasıl yapacak?
Yapamayacağız..